Terug naar nieuwsoverzicht

Een tijgerpython, reuzeschildpad en een eend. Het is slechts een greep uit de vele dieren die maandag 3 juli aanwezig zijn in zorgcentrum De Lemmenskamp in Woudrichem. Onder de noemer ‘Snoezelen met dieren’ ondergaan de bewoners een bijzondere vorm van therapie. De dieren halen mooie herinneringen boven en wekken zelfs een wonderbaarlijke vooruitgang op.

DSC 1566 web

Gerard kroelt een grijze roodstaart achter zijn kopje. De papegaai geniet van de aanraking. Net als de bewoner van de aanleunwoning van De Lemmenskamp. Hij vertelt dat hij zelf 20 jaar enkele grijze roodstaarten heeft gehad. “Eentje ging zelfs graag met mij mee naar bed. Als mijn vrouw dan onder de deken wilde en de vogel in zijn kooitje wilde terugzetten, reageerde ie altijd met de kreet ‘Gaaauw”, alsof ie wilde zeggen: Ga weg, mens. Ik lig hier heerlijk.” De bewoner grinnikt om de mooie herinnering die de vogel bij hem roept. Zo zijn deze ochtend meer herinneringen van vroeger te beluisteren. Bewoonster Truus bewondert Stoffel, de reuzeschildpad voor haar op tafel. Ze vertelt dat ze vroeger thuis ook schildpadden had. “Kleintjes hoor. Het was bij ons een echte beestenbende. Mijn jongens hadden naast schildpadden, poezen, kippen, konijnen, een haasje en een gans. Wat is het lang geleden dat ik zoveel dieren bijeen heb gezien.”

Bijzondere initiatieven voor bewoners

Het bezoek van de snoezeldieren is een idee van woonzorgbegeleider Harriët Verhoeven van De Riethorst Stromenland. Voor de uitvoering kon ze rekenen op de steun van de stichting Vrienden Stromenland. “Deze stichting regelt extraatjes voor onze klanten op verschillende zorglocaties. Als zorgorganisatie willen we er alles aan doen om hen een fijne dag te bezorgen. Dankzij de stichting Vrienden Stromenland kunnen we ook daadwerkelijk bijzondere initiatieven realiseren. Een mooi voorbeeld van samenspel in de zorg.” Afgelopen week kregen verpleeghuis Altenahove en zorgcentrum Antonia in Almkerk al bezoek van de snoezeldieren en zelfs van een mobiele kinderboerderij. Deze maandag zijn De Lemmenskamp en kleinschalig verpleeghuis Aernswaert in Hank aan de beurt om te snoezelen met handtamme dieren.

DSC 1522 web

Knuffelbaar

In het atrium staan diverse kippen, haantjes, een tamme eend, een Franse langoor, een reuzeschildpad en een keeshondje op tafel. De dieren laten zich gewillig aaien door de aanwezige bewoners. “De mensen mogen de dieren vasthouden en knuffelen”, vertelt dierenverzorger Perry Mijs. “Het zijn allemaal dieren die erg aai- en knuffelbaar zijn. Ook hebben we speciale dieren die erg leuk zijn om een keertje vast te houden. Denk aan een landschildpad, stinkdier of slang.” Even later gaat onder professionele begeleiding een tijgerpython van zo’n 25 kilo rond. De ene na de andere bewoner neemt het dier dapper om de nek.

Dierentherapie

Dat snoezelen met dieren therapeutisch kon werken, ontdekte Perry na een bezoekje aan de school van zijn autistische broertje. “Ik bezocht zijn school met een papegaai en hangbuikzwijntje. Ter plekke zag ik welk effect de dieren op mensen kunnen hebben. Kinderen werden rustiger en enkelen vertoonden opeens vooruitgang in hun gedrag. Samen met een vriend ben ik hierop deze vorm van therapie verder gaan ontwikkelen. Sindsdien komen we op steeds meer plekken. Bij ouderen, gehandicapten, psychiatrische patiënten en in gevangenissen. De mix aan dieren is in de loop der tijd flink uitgebreid. We hebben honderden dieren om hiervoor in te zetten.”

Of al die verschillende dieren door elkaar eigenlijk wel goed gaat? “Jazeker, ik heb ze stuk voor stuk tam gemaakt. Ik ben bovendien de leider van de groep. Zolang ik erbij ben, respecteren de dieren elkaar en haalt niet een beest het in zijn hoofd om de ander iets aan te doen”, verzekert Perry. Hij wil vooral mensen ‘een fijn moment’ laten beleven. Ik ben weliswaar ook steeds druk bezig met mijn dieren tellen en scannen, maar lig ’s avonds wel met een big smile in bed als ik alle bijzondere momenten terughaal.”

Zeldzaam

Zo’n bijzonder moment voltrekt zich ook in De Lemmenskamp. Yvonne is vol ongeloof over wat er met haar moeder gebeurt als ze in contact komt met de dieren. “Dit is zeldzaam. Mijn moeder reageert al weken helemaal nergens meer op. En vandaag praat en reageert ze opeens weer. Door de aanraking en de dierengeluiden, denk ik. Dit raakt me enorm”, vertelt de dochter. Perry heeft vaker gezien dat zijn dierentherapie zeldzame vooruitgang opwekt. “Laatst was ik bij een man die al ruim 30 jaar last had van spasmen in zijn handen. Ik liet hem een python vasthouden. De peristaltische bewegingen van de slang masseerden zijn geblokkeerde spieren in zijn handen. Na een kwartier stonden zijn handen serieus weer open.” Yvonne reageert: “Ik geloof het direct. Ik had niet verwacht dat mijn moeder ooit nog zo alert zou zijn. Vanmiddag was heel waardevol voor ons.”

Deel deze pagina: Linkedin E-mail